(XLIV) SERPES

Hai serpes de cores na auga

que bailan

ao son da soidade

deste meu mar que ás veces

cospe morte en anacos pequenos.

 

Hai serpes de cores na area

desta beira

dos ollos vidrosos

cos que miro en anacos

aquela vida de cando había vida.

 

Atopo nesta lúa

a infancia das miñas mans

a infancia da túa presenza

a infancia agochada

 

Atopo no cheiro deste ar

a fala sentida da ferida.

 

E a cor das serpes

que levan bailando na miña fronte

dende que o mar é meu

conta historias de tempo fuxido

e de morte

e de loito

e loita.

 

A negrura desta noite

trae cinguidos ao pescozo

uns ollos amarelos e unha meixela na man,

un susurro quedo na falta do ar

e a ausencia de trece invernos.

 

Hai serpes de cores na auga

que bailan na asonancia

das miñas vogais.

 

Hai serpes de cores na auga

que levarei no peito

cando te volva a ver.

 

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s