(XLVIII) CAMISA

Fende unha bala o aire

que levo entre os dentes

e trae agochado un home ferido

de peito e xardín, flores e mar.

 

Racha a néboa

esta escuridade tan soa

que gardo no peto

esquerdo

da miña camisa vella.

 

Estou feito

de todo o amor

que me deixou miña nai

mais levo as mans baleiras

de carne e pel;

só hai ósos

e espazo púrpura entre a cartilaxe

dos dedos miúdos

cos que mancho esta tinta.

 

Vexo morrer a luz triste dos días

cando deixo a fiestra aberta para que entre o inverno

e penso tamén

en toda a morte que me persegue,

dende ben cativo,

en toda a morte

que arrastro nas costas.

 

Só atopo acougo nesta soidade tan miña,

nesta caixa de zapatos vellos,

neste metal frío de chan afiado,

neste espazo tan baleiro,

neste peto

esquerdo

da miña camisa vella.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s