(LIII) ANACOS

Foi espallando a noite os refachos da boca

pola cidade baleira de rúas

onde os tellados das casas

alumean a tristura da xeada e o frío.

 

Fomos nós deixando

anacos de musgo medrado

entre as rochas fendidas de historia,

cambiando o paso en prazas vencidas

polo medo que esvara nas pozas dos ollos.

 

Fomos a brevidade da bolboreta

que deixa un cadáver indeleble.

 

A árbore

que move o ritmo do sentir no banco da alameda

e a vista dos séculos na pedra branca

dunha chuvia gris e perenne.

 

Fomos só a sombra do xigante,

a pegada do cativo na pel e a espiña.

 

Fomos unha man aberta que toca

o que calan os ollos cando falan co vidro.

 

Nunca saberás, meu ben,

porque a follaxe desta vida

move o son das campás da igrexa

neste meu atrio de eternidade

nesta miña luz

que brinca, pequena,

no embigo do teu solpor.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s